Een nieuwe start

Gisteren werd ik wakker en wist ik het ineens: ik moet stoppen met mijn vorige blog (Rozengeur en anders zijn) en een nieuw pad inslaan. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dat best spannend vind, maar het voelt tegelijkertijd heel erg goed. Alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Mijn laatste blog voor Rozengeur en anders zijn zit al in mijn hoofd, maar moet nog even op papier gezet worden. Dat hoop ik komende week te doen.

Maar waarom dan een heel nieuw blogadres en niet verder met het oude? En waarom ├╝berhaupt weer starten met een blog? Eigenlijk is dat heel simpel te beantwoorden: Rozengeur en anders zijn hoort bij de ‘oude’ Charlotte en Zinnenbeeld is mijn eerste stap naar de buitenwereld in mijn nieuwe (nog volledig in de steigers staande) hoedanigheid. Daarbij heb ik altijd de behoefte om te schrijven en heb ik dat de afgelopen maanden ook erg gemist. In mijn hoofd heb ik zoveel geschreven, maar ik kon het niet opbrengen om het op papier te krijgen. Nu lijkt het langzamerhand weer te gaan lukken. En dat voelt zo allemachtig goed. Dat wil ik graag delen. En dit keer niet meer omdat ik vind dat ik me moet verantwoorden, maar omdat ik dat zelf wil.

Even een ‘kleine’ stap terug naar 7 maanden geleden: op 14 februari ging het mis. Ik stond op het punt om naar mijn werk te gaan, maar zakte ineens letterlijk door mijn benen van de angst. Ik durfde niet meer. Ik was volledig in paniek en was niet eens meer in staat om naar mijn werk te bellen en te vertellen wat er was gebeurd. De dagen daarna zijn als een roes voorbij gegaan. Ik ben nog een keer uit eten geweest met drie lieve vriendinnen en ben nog een keer met mijn moeder naar de woningbouwvereniging geweest en daarna ging het licht definitief uit. Op 21 februari ging ik naar de huisarts en die constateerde een burn-out en omdat ik aangaf dat ik niets meer voelde en het niet erg zou vinden als ik de volgende ochtend niet meer wakker zou worden, adviseerde hij me om gesprekken te gaan voeren met de praktijkondersteuner (POH-GGZ) van de huisartsenpraktijk om te kijken wat voor mij het beste traject zou zijn om te kunnen herstellen. Gelukkig kon ik redelijk snel bij die praktijkondersteuner terecht en na het eerste gesprek heeft hij me aangemeld bij een GGZ-instelling om daar psychische hulp te krijgen. Inmiddels durfde ik ook mijn huis niet meer alleen te verlaten. Mijn lieve vriend bracht me naar de huisarts toe en haalde me daar ook weer op, want alleen was ik niet in staat om ook maar iets voor elkaar te krijgen. In de weken die volgden, bleef de praktijkondersteuner de vinger aan de pols houden via gesprekken, want je kunt ook in de GGZ niet om de wachtlijsten heen. Toen ik eindelijk bij de instelling terecht kon, werd al heel snel duidelijk dat ik in een ernstige depressie zat en last had van een angststoornis (agorafobie, oftewel pleinvrees).

Ik zal de rest van het traject even in het kort vertellen: ik heb eerst acht weken in dagbehandeling gezeten. Daarna heb ik zes weken de basis van schematherapie gevolgd (groepstherapie) en inmiddels ben ik al vijf weken onderweg met de inzichtgevende schematherapie. Deze therapie duurt vijftien weken, dus ik heb nog even te gaan. Daarnaast slik ik nu antidepressiva en neem ik nog regelmatig een oxazepam als de spanning te hoog oploopt of als ik niet goed kan slapen. Kortom: het gaat even niet zo heel lekker met me. Maar sinds een week of twee durf ik eindelijk te zeggen dat er weer een beetje licht schijnt aan het eind van de tunnel. De inzichtgevende schematherapie is zeer intensieve groepstherapie, maar ik heb daar nu al zoveel geleerd, dat ik bijna blij ben dat dit me is overkomen. Ik heb echt het idee dat ik hier heel veel aan ga hebben in het tweede deel van mijn leven. Ik heb nu 40 jaar lang (dag in dag uit) met dwang, angsten en paniek geleefd en heb dat voor alles en iedereen verborgen weten te houden. Tot 14 februari. Toen lukte het me niet meer en viel mijn loodzware masker eindelijk af. Ik schaamde me helemaal kapot. En nog steeds wel een beetje, al begin ik nu wel in te zien dat dat echt niet nodig is en al helemaal niet helpend. Als ik straks helemaal klaar ben met mijn trajecten, hoop ik dat ik nog minstens 40 jaar oprecht mag genieten van het leven zonder dat enorm zware masker, maar met vertrouwen in en liefde voor mijzelf.

Tot zover het zweverige geleuter. Nu weer even met beide benen terug op de Friese grond. Toen ik nog in de dagbehandeling zat, hadden we een keer per week beeldende therapie en daar kon ik ontzettend goed mijn ei in kwijt. Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik vroeger veel met papier gewerkt heb (scrapbooking en kaarten maken) en tijdens de beeldende therapie heb ik veel collages gemaakt. Ook nu heb ik weer een keer in de week beeldende therapie, daar kijk ik echt naar uit. Heerlijk om even niet te hoeven praten, maar dingen op papier te zetten of uit te drukken in speksteen.┬á Aangezien ik nog heel veel spullen uit mijn vroegere ‘papierperiode’ had bewaard, ben ik thuis ook eindelijk weer eens creatief aan de slag gegaan. Ik heb via Marktplaats een aantal hele oude tijdschriften (uit de jaren ’50, ’60 en ’70) gekocht en heb mijn oude Flow Magazines erbij gepakt en ben gaan knippen en plakken. Maar dat was nog niet genoeg, want wat ik miste was tekst. En daarom heb ik het boekenweekgeschenk van Griet Op de Beeck erbij gepakt en daar ben ik in gaan speuren naar mooie woorden en delen van zinnen. En daar heb ik dan weer zelf zinnen van gemaakt die bij mijn proces passen. Dat maakt mijn collages af en daarom heb ik ze ‘Zinnenbeelden’ gedoopt.

Hier op dit blog wil ik mijn zinnenbeelden graag met jullie delen. Ten eerste is dat een goede manier voor mij om weer contact op te zoeken met de buitenwereld (want de afgelopen 7 maanden heb ik mezelf helemaal teruggetrokken in mijn eigen wereld en was er alleen maar ruimte voor mijn herstel). Maar ten tweede hoop ik dat het ook troost of herkenning kan bieden aan andere mensen die psychisch in de knoop zitten. Het kan echt iedereen overkomen. Ik had een jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik op dit moment in deze situatie zou zitten: volledig aan huis gekluisterd, dagbehandeling achter de rug, twee dagen in de week een intensief therapeutisch traject volgend om vervolgens de andere dagen te gebruiken om daar weer van bij te komen. Maar het is ergens goed voor. Ik heb al veel geleerd. Niet alleen over mezelf, maar zeker ook over anderen. Ik weet inmiddels wie er goed voor me zijn en wie niet. En dat is al een zeer waardevolle les. Ik weet dat ik hele lieve vriendinnen heb die me niet laten vallen en ik weet dat er mensen zijn waar ik helemaal niets aan heb. En dat is goed zo. Dat maakt het voor mij straks ook makkelijker om weer verder te kunnen.

Voor nu ga ik het hier even bij laten. Ik zal wel een aantal dingen van mijn proces delen in volgende blogs, dat kan dan mooi aan de hand van de zinnenbeelden die ik laat zien. Het zinnenbeeld dat bij dit bericht geplaatst is (en dat ook in de header van de website te zien is) is een verbeelding van mijn blije kind (een van de modi die bij de schematherapie horen). Dit zinnenbeeld staat dan ook op mijn kast, zodat ik er elke dag even naar kan kijken. Het is een positief beeld. En dat is de boodschap ook. “Note to self: let shit go!” Daar ben ik dus hard naartoe aan het werken. Ik ben er nog lang niet, maar ik heb in elk geval een paar stappen in de goede richting gezet en dat voelt goed!

IMG_20180910_101325_549